Με ευχές βγαλμένες μέσα από την καρδιά τους στόλισαν οι μαθητές/τριές το ένα από τα δύο χριστουγεννιάτικα δέντρα στο Νηπιαγωγείο μας κηρύσσοντας έτσι την έναρξη της εορταστικής περιόδου, η οποία θα περιλαμβάνει:

α) συγκέντρωση ειδών για ενίσχυση του Κοινωνικού Παντοπωλείου του Δήμου Τρικκαίων (1-16/12)

β) επίσκεψη στο Μύλο των Ξωτικών (5/12)

γ) παρακολούθηση της θεατρικής παράστασης “Πίτερ Παν” στο κτήριο Παπαστεριάδη (12/12)

δ) χριστουγεννιάτικη γιορτή βασισμένη στο βιβλίου του Ευγένιου Τριβιζά “Φρικαντέλλα, η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα” (19/12)

ε) “κάλαντα στην πόλη” (23/12)

Ας ευχηθούμε όλοι να πραγματοποιηθούν οι ευχές των παιδιών!

Στις 26 Νοεμβρίου, ημέρα της γιορτής του Αγίου Στυλιανού, προστάτη των παιδιών, οι μαθητές και οι μαθήτριες του Νηπιαγωγείου μας παρακολούθησαν τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Γρηγορίου.

Αντισεισμική άσκηση πραγματοποιήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2025 στο Νηπιαγωγείο μας με κύριο σκοπό να εκπαιδεύσει τα παιδιά στο πως να αντιδρούν σωστά και με ψυχραιμία σε περίπτωση σεισμού. Επιπλέον, οι μαθητές/τριες έμαθαν να επιλέγουν τις ασφαλέστερες θέσεις μέσα στην τάξη (π.χ. κάτω από τραπέζια), εξοικειώθηκαν με τη διαδικασία εκκένωσης του σχολείου και τη συγκέντρωση στον ασφαλή χώρο και κατανόησαν τη σημασία της συνεργασίας και της ομαδικότητας σε στιγμές ανάγκης.

Πριν την άσκηση, οι μαθητές/τριες προετοιμάστηκαν μέσα από συζητήσεις, προβολές και βιωματικές δραστηριότητες (όπως η εκμάθηση των τριών σημαντικών λέξεων: Σκύψε – Καλύψου – Κρατήσου) για το τι είναι ο σεισμός, πώς δημιουργείται και πώς μπορούμε να προστατευτούμε.

Το “ΟΧΙ” της 28ης Οκτωβρίου του 1940 είναι από εκείνες τις επετείους που μπορούν και μιλούν ακόμη με ουσιαστικό και βαθύ τρόπο στις ψυχές των σύγχρονων Ελληνίδων και Ελλήνων. Δεν αφορά ένα γεγονός αφηρημένο ή ξεπερασμένο. Αντιθέτως, παραμένει, πρώτα απ’ όλα, μια ζώσα μνήμη στο μυαλό όλων των επακόλουθων γενεών, λειτουργώντας ως ένα διαχρονικό παράδειγμα θάρρους, οργανωμένης αντίδρασης και εθνικής ομοψυχίας.

Οι πόλεμοι αποτελούν, φυσικά, μια πολύ σκληρή εμπειρία για τους ανθρώπους. Όμως, το άξιο θαυμασμού είναι ότι εκείνο το πρωινό του Οκτωβρίου, πριν από 85 χρόνια, όταν ανακοινώθηκε η κήρυξη του πολέμου εναντίον της Ελλάδας από την πλευρά της μουσολινικής Ιταλίας, ο ενθουσιασμός που επικράτησε στην ελληνική κοινωνία ήταν πρωτοφανής. Δεν είναι, συνεπώς, υπερβολικό αυτό που έχει γραφεί κατ’ επανάληψη, ότι δηλαδή οι Έλληνες στρατιώτες πήγανε στο μέτωπο με το χαμόγελο στα χείλη. Όχι από πολεμοχαρή διάθεση αλλά διότι ήξεραν καλά ότι επρόκειτο για έναν πατριωτικό πόλεμο. Και ήταν υπερήφανοι που θα τον έδιναν. Ήταν όμως και βαθιά πεπεισμένοι ότι θα έδιναν έναν αγώνα τον οποίο πραγματικά μπορούσαν να κερδίσουν. Όπως έγραφε ένας εξ αυτών από το μέτωπο: «Ξεκινήσαμε μέσα στα χιόνια, νηστικοί και κουρασμένοι. Μα κανείς δεν παραπονιέται. Όλοι λένε πως πάμε να δείξουμε στους Ιταλούς τι σημαίνει Έλληνας».

Έτσι, οι συγκλονιστικές επιτυχίες που καταγράφηκαν στα βουνά της Πίνδου, από άνδρες και γυναίκες, υπήρξαν από εκείνες τις στιγμές της ελληνικής ιστορίας οι οποίες δεν παραπέμπουν μόνο σε πράξεις αυτοθυσίας αλλά και σε ένα αποφασιστικό σχέδιο νίκης. Ένα σχέδιο που ήρθε ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής προετοιμασίας του ελληνικού κράτους επί πολλά  χρόνια, αλλά και της εξαιρετικής ποιότητας της ελληνικής κοινωνίας, που είχε κατορθώσει να περάσει με απαράμιλλο σθένος μέσα από τις δοκιμασίες του μεσοπολέμου και να παρουσιαστεί πιο δυνατή και πιο ενωμένη σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία.

Η γενιά του 40 ήταν άλλωστε από τις πιο άξιες που πέρασαν από τον τόπο μας. Με γνήσια  καλλιέργεια αλλά και με υψηλή αίσθηση του καθήκοντος. Έτσι, στην Κορυτσά, στο Αργυρόκαστρο ή στους Άγιους Σαράντα, καταγράφηκαν και οι πρώτες νίκες κατά του φασιστικού Άξονα, και μάλιστα στην πιο σκοτεινή ώρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η ανθρωπότητα αναζητούσε εναγωνίως κάτι για να διατηρήσει ζωντανή την ελπίδα. Και η Ελλάδα ήταν για ακόμη μια φορά πρωταγωνίστρια στην σωστή πλευρά της Ιστορίας.

Ας κρατήσουμε λοιπόν αυτό από την σημερινή επέτειο: ότι οι σημαντικότερες προϋποθέσεις για την επιτυχή αντιμετώπιση κάθε μεγάλης εθνικής πρόκλησης, ακόμη και σε περιόδους ειρήνης, είναι την κρίσιμη στιγμή στην πατρίδα μας να επικρατεί  ορθή αντίληψη για τον σύγχρονο κόσμο, αλλά και η κοινωνία μας να μπορεί να υπερβαίνει τις διαφορές της και να αντιλαμβάνεται σωστά τα μεγάλα διακυβεύματα του παρόντος και του μέλλοντος. Δεν είναι, άλλωστε, τόσο οι κρίσεις που μας καθορίζουν, όσο ο τρόπος που τις αντιμετωπίζουμε.

Κάθε νέα γενιά έχει, αναμφισβήτητα, τους δικούς της αγώνες να δώσει. Και διαχρονική ευθύνη του ελληνικού κράτους είναι να εξασφαλίζει όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε να δίνουμε αυτούς τους αγώνες για το συλλογικό καλό και την εθνική ενότητα.

Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας, χρόνια πολλά σε όλες και σε όλους!

«Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αεροπλάνα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ‘χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.»

Οδυσσέας Ελύτης, «Η πορεία προς το μέτωπο»

Η 28η Οκτωβρίου 1940 δεν είναι απλώς μία ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μία από τις κορυφαίες και λαμπρότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Είναι η Ημέρα που ολόκληρο το Έθνος, με μια αδάμαστη φωνή, ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στην αλαζονική ισχύ του ολοκληρωτισμού και τη βία του παραλόγου.

Πίσω από τη λιτή, πλην όμως ηχηρή και ιστορική λέξη «ΟΧΙ», κρύβεται η σιωπηλή, ωστόσο σθεναρή, απόφαση απλών ανθρώπων να εγκαταλείψουν τη γαλήνη της καθημερινότητας και να βαδίσουν – μέσα στη νύχτα, το δριμύ ψύχος και το απόλυτο άγνωστο – για να υπερασπιστούν τις πανανθρώπινες αξίες που αποτελούν το θεμέλιο του πολιτισμού μας: την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και την Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια.

Το Έπος του Σαράντα μας διδάσκει, με τον πιο περίτρανο τρόπο, πως η ιστορική πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από τη στρατιωτική του υπεροχή, αλλά από το σθένος της ψυχής του, την ακατάλυτη ομοψυχία και την ακλόνητη πίστη στα δίκαιά του. Το ιστορικό μας «ΟΧΙ» ειπώθηκε με θάρρος που ξεπερνούσε τα όρια, με ελπίδα και με βαθιά πίστη στο μέλλον του τόπου μας. Παραμένει έως σήμερα σύμβολο ενότητας, αυτοθυσίας και ανιδιοτελούς αγάπης για την Πατρίδα.

Για εμάς, την εκπαιδευτική κοινότητα, η επέτειος αυτή δεν αποτελεί μια στείρα αναπόληση του παρελθόντος. Είναι ένα ζωντανό μάθημα ζωής και ένα διαρκές κάλεσμα ευθύνης. Είναι το ύψιστο χρέος μας να μεταλαμπαδεύσουμε στους μαθητές και στις μαθήτριές μας, στις νέες και στους νέους, όχι μόνο την ιστορική ακολουθία των γεγονότων, αλλά κυρίως το ήθος και την ψυχική δύναμη που τα γέννησε: το θάρρος της γνώμης, την αλληλεγγύη στον αγώνα, την ανιδιοτελή προσφορά στην πατρίδα και την υπέρτατη θυσία για το κοινό καλό.

Ας υψώσουμε με βαθιά συγκίνηση και υπερηφάνεια τη γαλανόλευκη, τιμώντας τη μνήμη των ηρώων προγόνων μας. Ας αντλήσουμε δύναμη από τη θυσία τους και ας δεσμευτούμε να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα αντάξια των οραμάτων τους, μια πατρίδα ειρηνική, δίκαιη και δημιουργική, μια κληρονομιά ευημερίας για τις γενιές που έρχονται.

Χρόνια πολλά και ελεύθερα!!!